ห้องเวิร์ลคอลเล็กชัน ทางเข้า

ห้องจัดแสดงนี้เป็นห้องจัดแสดงย่อหรือใช้จัดแสดงหมุนเวียนของตัวพิพิธภัณฑ์ใหญ่ ที่นำตัวอย่างของศิลปะแต่ละสมัยมาอย่างละชิ้น และ เพิ่มเติมด้วยงานศิลปะอื่นๆมาแสดงร่วมด้วย แม้ว่าห้องนี้จะเล็กกว่าส่วนอื่น  แต่โบราณวัตถุที่นำมาแสดงนั้นเป็นชิ้นที่สำคัญอยู่หลายชิ้น เช่น พระพุทธรูปอายุ 1,900 ปี  พระพุทธรูปแบบทรงเครื่องใหญ่สมัยพระเจ้าปราสาททององค์ที่ใหญ่ที่สุดในพิพิทธภัณฑ์ โอ่งเมียนม่าตัวเมียอายุกว่า 1,000 ปี กลองดองซองอายุ 2,500ปี เป็นต้น

 

ส่วนพระพุทธรูปที่ทรงประทับนั้งอยู่หน้าทางเข้าเป็นพระพุทธรูปศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 เป็นพระพุทธรูปที่ถูกรังสรรค์ได้ถูกต้องตามพุทธประวัติ กล่าวคือตอนที่พระพุทธเจ้าทรงเคาะเรียกพระแม่ธรณีด้วยนิ้วมือขวานั้น ในขณะนั้นพระองค์ยังทรงเป็น "พระโพธิสัตว์สิทธัตถะ" ซึ่งตามความเป็นจริง พระองค์จะต้องยังไม่มีพระรัศมีเพราะยังไม่ตรัสรู้  ซึ่งช่างผู้รังสรรค์งานชิ้นนี้น่าจะเป็นผู้ที่มีความรู้ทางพุทธประวัติที่ลึกซึ้งจึงได้รังสรรค์พระพุทธรูปรูปแบบพระสงฆ์นี้ขึ้นมา  ส่วนที่สามารถบอกอายุได้ว่าเป็นศิลปะสมัยรัชกาลที่ 4-5 นั้นเนื่องจากที่พระเศียรจะเห็นได้ว่ามีรอยเชื่อมอยู่ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ในการใช้เทคนิกแบบพิมพ์กดในการสร้างพระพุทธรูปที่ไรพระศกไม่ได้ถูกปั้นทีละเม็ด แต่เกิดจากการใช้แม่พิมพ์เป็นพิมพ์กดออกมาเป็นแผ่นและนำมาปิดทับ ซึ่งเป็นเทคนิกที่ได้รับมาจากทางตะวันตกในช่วงรัชสมัยรัชกาลที่ 4-5